W dziejach teatru afrykańskiego, zarówno w repertuarze, jak i jego teatralnej realizacji przejawiały się różnorodne tendencje. Historia sztuki a więc także i teatru zwraca uwagę, że współczesny teatr dramatyczny i muzyka zachowały wiele cech bogatej tradycji dramatu rytualnego, z którego się wywodzi. Rytuały religijne i magiczne wyrastały z przekonania, że człowiek może wpływać na rozwój wydarzeń, dzięki ich uprzedniemu odegraniu, stąd w dawnej obrzędowości afrykańskiej występuje niezwykła obfitość widowisk o cechach teatralnych. Szczególną okazję do organizowania takich przedstawień stwarzały święta plemienne lub rodowe, trwające przez kilka dni, które obejmowały m.in. widowiska zwane animacja postaci w maskach, teatr lalek, taniec na szczudłach, krótkie scenki dramatyczne, akty magiczne, pokazy zręczności i siły, pantomima, żonglerka, wspólne tańce, itp.

Historia sztuki zalicza obrzędy te i widowiska do dydaktycznych zachowań zwłaszcza w późniejszym okresie. Teatr afrykański stworzony przez tradycyjne kultury tego kontynentu, można określić jako teatr totalny — łączący w harmonijną całość wszystkie, zwyczaje niewerbalne, środki ekspresji. Obce mu są ograniczenia czasowe i przestrzenne, cechuje go  za to płynna forma, spontaniczność i siła oddziaływania oraz ścisły kontakt między wykonawcami a widzami. Historia sztuki afrykańskiej zalicza teatr do skomplikowanego wewnętrznie procesu. Ma on mało cech wspólnych z europejskimi, iluzjonistycznym teatrem słowa.